جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤٤ - غزل ١١٢ اكنون كه مى دمد از بوستان، نسيم بهشت

و نيز در جايى مى گويد:

و نيز مى گويد:

حال كه اى خواجه! موسم ارديبهشت است، و پرتوى از عطر تجلّيات محبوب از چمنزار عالم وجود استشمام مى شود، و مى توان از اين طريق به حقيقت آنان راه يافت، عاقل نيست آن كسى كه نقد امروز را به نسيه فردا از دست دهد، و از باطن مظاهر استفاده نكند؛ كه:

٨٦٥

«ألْعاقِلُ مَنْ يَزْهَدُ فيما يَرْغَبُ فيهِ الْجاهِلُ»

[٤]: (عاقل، كسى است كه به آنچه جاهل بدان ميل دارد، بى ميل باشد.- يا:

٨٦٦

«الْعاقِلُ مَنْ أحْرَزَ أمْرَهُ»

[٥]: (خردمند، كسى است كه مالك امر خويش بوده [و امور پراكنده‌اش را جمع كند، يا: امور خويش را از ديگران پنهان كند.]- همچين:

٨٦٧

«إنَّ الْعاقِلَ مَنْ نَظَرَ فى يَوْمِهِ لِغَدِهِ، وَسَعى! فى فكاكِ نَفْسِهِ»

[٦]: (همانا خردمند كسى است كه در امروز خود براى [توشه بردارى‌] فردايش.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٢، ص ٣٣١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٢، ص ١٢٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٤، ص ٣١٩.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب العقل، ص ٢٥٦.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب العقل، ص ٢٥٦.

[٦] - غرر و درر موضوعى، باب العقل، ص ١٥٨.