جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤ - غزل ٦٤ عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه سرشت!

عيبِ رندان مكن اى زاهدِ پاكيزه سرشت!

كه گناه دگرى، بر تو نخواهند نوشت‌

من اگر نيكم اگر بد، تو برو خود را باش‌

هركسى آن دِرْوَدَ عاقبِ كار، كه كشت‌

همه كس طالب يارند، چه هشيار و چه مست‌

همه جا خانه عشق است، چه مسجد چه كنشت‌

سر تسليمِ من و خاكِ دَرِ ميكده‌ها

مدّعى گر نكند فهمِ سخن، گو: سر و خشت‌

نااميدم مكن از سابقه، از روز ازل‌

تو چه دانى كه پسِ پرده، كه خوب است و كه زشت‌

نه من از خانه تقوى‌ بدر افتادم و بس‌

پدرم نيز بهشتِ ابد از دست بهشت‌

بر عمل تكيه مكن خواجه! كه در روز ازل‌

تو چه دانى قلمِ صُنع، به نامت چه نوشت‌

گر نهادت همه اين است، زهى پاك نهاد!

ور سرشتت همه اين است، زهى پاك سرشت!

باغ فردوس لطيف است، و ليكن زنهار

تو غنيمت شمر اين سايه بيد و لبِ كشت‌

حافظا! روز اجل، گر به كف آرى جامى‌

يكسر از كوى خرابات، برندت به بهشت‌