جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧٣ - غزل ١١٦ آتش اندر آب افسرده است، يا مى در زجاج؟

عطر مخصوص مشاهده نمايم؛ كه:

٨٨٩

«إلهى! هَبْ لى كَمالَ الإنقِطاعِ إلَيْكَ، وَأنِرْ أبُصارَ قُلُوبِنا بِضِياءِ نَظَرِها إلَيْكَ، حَتّى تَخْزِقَ أبْصارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ، فَتَصِلَ إلى‌ مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ، وَتَصيرَ أرْواحُنا مُعَلَّقَةً بِعِزّ قُدْسِكَ»

[١]: (معبودا! انقطاع و گسستن كامل از غير به سوى خويش را به من عطا نما، و ديدگان دلمان را با تابش و پرتو نظر و نگرشش به سوى تو، روشن گردان تا ديدگان دلهايمان حجابهاى نور را دريده پس به معدن عظمتت واصل گشته، و ارواحمان به مقام پاك عزتّت بپيوندد.- به گفته خواجه در جايى:

كنايه از اينكه: معشوقا! هرچه زودتر مرا از وصل خود بر خوردار بفرما، تا عاشقانت را مشكلات حوادث افسرده خاطر نسازد و سبب نشود از تو دست كشند، از باده اى كه خود نوشيده‌اى، قطره اى هم به كام دلدادگانت بچشان.

و ممكن است خطاب خواجه به سالكين باشد و بخواهد بگويد: اى آنان كه از باده تجلّيات حضرت دوست برخورداريد! برادران عاشق محروم خود را هم در شراب مشاهداتتان شريك كنيد، مگر نشنيده ايد كه او مى فرمايد: «وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ، فَحَدِّثْ»[٣]: (و امّا نعمت پروردگارت را بازگوى.)، و از علىّ- ٧- هم نقل.

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ٩٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٩، ص ١٨٩.

[٣] - ضحى: ١١.