جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٣ - غزل ٨٥ چه لطف بود كه ناگاه، رشحه قلمت

دلبرا! مى‌بينم به بندگان خاصّ و مقرّبين درگاهت، از شراب زلال و تجلّيات و مشاهدات پر شورت مضايقه نمى نمايى، مرا نيز جرعه اى از آن عنايت فرما، و روان تشنه‌ام را درياب و مگذار محروم و عطشان بميرم. در جايى مى گويد:

كنايه از اينكه: محبوبا! نفحات قدسى و نسيمهاى روح پرورت، چون به بندگان و اهل طاعتت مى گذرند، از تو و كمال و جمالت با آنان سخنها دارند، و ايشان را به يادت حياتى تازه مى دهندو به گفته خواجه در جايى:

بر عكس، دشمنان باطنى و ظاهرى و تعلّقات عالم طبيعت، همواره مانع مى‌گردند از اينكه چشم دل به جمالت بگشايند، كنايه از اينكه: مرا هم از پيامهاى آن نفحات برخوردار فرما. در جايى مى گويد:

و ممكن است مراد خواجه از «صبا»، نبى اكرم- ٦- و يا يكى.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٣٦، ص ٣٨٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦، ص ٦٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦، ص ٦٢.