جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢١ - غزل ٧٢ ساقيا! آمدن عيد، مبارك بادت!

«وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ: أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ؟!»[١]: (و ايشان را بر خودشان گواه گرفت كه آيا من پروردگار شما نيستم؟- دولت ازلى‌ات بوده، خداوند از چشم زخمت نگه دارد و از بلاى بدانديشان و حسودان كه نمى توانند تو را بدين منزلت ببينند در امان باشى.

بخواهد با اين بيان به خود خطاب كرده و بگويد: به شكرانه اين نعمت كه ارزانى‌ات داشته‌اند، ياد محبوب را همواره در خاطر خود نگاه‌دار. به گفته خواجه در جايى:

لذا مى گويد:

اى خواجه! اگر مى خواهى كه از خطرات و حوادث و تفرقه مصون و محفوظ باشى، از ياد و مراقبه حضرت دوست غافل مشو، كه طوفان حوادث جهان طبيعت بنيادت خواهد برد و ميثاق ازلى‌ات را به ياد نخواهى آورد.

و ممكن است بيت ختم در معنا، مستقلّ باشد. بخواهد بگويد: اى خواجه! اگر مى‌خواهى از خطرات و حوادث طريق الى اللّه مصون بمانى، دست از دامان اهل بيت پيغمبر ٦ برمدار؛ كه:

٥٩٩

«إنَّما مَثَلُ أهْلِ بَيْتى فى هذِهِ الامَّةِ كَمَثَلِ سَفينَةِ نُوحٍ، مَنْ رَكِبَها نَجا، وَمَنْ تَرَكَها هَلَكَ.»

[٣]: (بى گمان مَثَل اهل بيت و خاندان من در اين امّت، همانند كشتى نوح [٧‌] است، هركس بر آن سوار شد، نجات يافت و هركس آن را ترك نمود، نابود گشت.- همچنين:

٦٠٠

«أللّهمَّ! صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، ألْفُلْكِ الْجارِيَةِ فِى اللُّجَجِ الْغامِرَةِ، يَأْمَنُ‌

[١] - اعراف: ١٧٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٦٨، ص ٨٣.

[٣] - بحار الانوار، ج ٢٣، ص ١٢١، روايت ٤٣.