جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٣ - غزل ٧٣ ساقى! بيار باده، كه ماه صيام رفت

ساقى! بيار باده، كه ماهِ صيام رفت‌

دردِهْ قدح، كه موسمِ ناموس و نام رفت‌

وقتِ عزيز رفت، بيا تا قضا كنيم‌

عمرى كه بى‌حضورِ صُراحىّ و جام رفت‌

در تابِ توبه، چند توان سوخت همچو عود؟

مِىْ دِهْ، كه عمر در سَرِ سوداى خام رفت‌

مستم كن آنچنان، كه ندانم ز بى‌خودى‌

در عرصه خيال، كه آمد كدام رفت‌

بر بُوى آنكه، جرعه جامى به ما رَسَد

در مَصْطَبه، دعاى تو هر صبح و شام رفت‌

دل را كه مرده بود، حياتى ز نو رسيد

تا بويى از نسيمِ مِىْ‌اش در مشام رفت‌

زاهد، غرور داشت، سلامت نبرد راه‌

رند از رَهِ نياز، به دارُ السَّلام رفت‌

زاهد! تو دان و خلوتِ تنهايى و نياز

عُشّاق را حواله به عيشِ مدام رفت‌

نقدِ دلى كه بود مرا، صَرْفِ باده شد

قلبِ سياه بود و از آن در حرام رفت‌

ديگر مكن نصيحتِ حافظ، كه رَهْ نيافت‌

گمگشته اى كه باده عشقش به كام رفت‌