جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٨ - غزل ١٠٠ روشن از پرتو رويت، نظرى نيست كه نيست

٨٦٠

وِلايَتكَ ... وَمَنَحْتَهُ بِالنَّظرِ إلى‌ وَجْهِكَ، وَحَبَوْتَهُ بِرِضاكَ، وَأعَذْتَهُ مُنْ هِجرِكَ وَقِلاكَ، وَبَوَّأتَهُ مَقْعَدَ الصّدقِ فى جوارِكَ»

[١]: (معبودا! پس ما را از آنانى قرار ده كه براى قرب و ولايتت برگزيده ... و مشاهده روى و اسماء و صفاتت را ارزانى‌شان داشته و مقام رضا و خشنودى‌ات را به ايشان بخشيده، و از دورى و ناخشنودى‌ات پناهشان داده، و در جايگاه راستى و حقيقت در جوار خويش جا داده‌اى.- بگويد:

عزيزا! اشك سيل آساى من در هر كجا براى آن است كه غبار دو گانگى و حجاب كَثراتت را كه بر اثر تعلّقات و توجّه به مظاهر عالم برايم حاصل شده و يا مى خواهد ميان من و تو جدايى به وجود آورد، با آن زائل سازم؛ كه:

٧٥٦

«ألْبُكاء مِنْ خيفَةِ اللّهِ لِلْبُعْدِ عَنِ اللّهِ، عِبادَةُ العارِفينَ»

[٣]: (گريستن از ترس و بيم خداوند، به خاطر دورى از خدا، عبادت عارفان مى باشد.) كنايه از اينكه: تا غبار عالم طبيعتم پاى بند خود ننموده، ديگر بار مشاهده‌ات را نصيبم گردان. در جايى مى گويد:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٤، ص ٣٥١.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب البكاء، ص ٣٧.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٥، ص ٢٧٨.