جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٤ - غزل ٧٥ غمش تا در دلم مأوى گرفته است

اين چه نسيمى است كه امروز از موجودات و مظاهر عالم استشمام مى كنم؟

مگر حضرت دوست مى خواهد مرا از ديدارش بهره‌مند سازد؛ كه:

١١١٧

«يا مَنِ احْتَجَبَ فى سُرادِقاتِ عَرْشِهِ عَنْ أنْ تُدْرِكَهُ الأبْصارُ! يا مَنْ تَجَلّى‌ بِكَمالِ بَهآئِهِ! فَتَحَقَّقَتْ عَظَمَتُهُ الإسْتِوآءَ»

[١]: (اى خدايى كه در سرا پرده‌هاى عرش و موجوداتت از اينكه مبادا ديدگان تو را دريابند محجوب گشته‌اى! اى خدايى كه با نهايت فروغ و زيبايى جلوه نمودى تا اينكه عظمتت تمام مراتب وجود را فرا گرفت.- به گفته خواجه در جايى:

معشوقا! از بسيارى اشك ديدگانم در اشتياق ديدارت، چنان دلم صفا يافت، كه نه تنها بويت را به مشام جانم استشمام نمودم، كه جهان و كثرات عالم را چون لؤلؤ درخشنده مى ديدم، و بر من سِرّ «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌ ... يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشاءُ»[٣]: (خداوند نور آسمان و زمين مى باشد ... خداوند هر كه را خواهد به نور خويش رهنمون مى‌كند.) آشكار گشت؛ كه:

٦٢٣

«يا مَنِ اسْتَوى‌ بِرَحْمانِيَّتِهِ! فَصارَ الْعرَشُ غَيبْاً فى ذاتِهِ مَحَقْتَ الآثارَ

[١] - اقبال الاعمال: ص ٣٥٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٥، ص ١٧٩.

[٣] - نور: ٣٥.