جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٦ - غزل ٩٥ اى نسيم سحر! آرامگه يار كجاست؟

اى نسيم سحر! آرامگه يار كجاست؟

منزلِ آن مَهِ عاشق كُشِ عيّار كجاست؟

شبِ تار است و رَهِ وادىِ ايمن در پيش‌

آتش طور كجا، وعده ديدار كجاست؟

هر كه آمد به جهان، نقشِ خرابى دارد

در خرابات نپرسند كه هشيار كجاست؟

آن كس است اهل بشارت، كه اشارت داند

نكته ها هست بسى، محرمِ اسرار كجاست؟

هر سر موىِ مرا با تو هزاران كار است‌

ما كجاييم و نصيحتگرِ بى‌كار كجاست؟

عاشق خسته ز درد غم هجران تو سوخت‌

خود نپرسى تو كه آن عاشقِ غمخوار كجاست؟

عقل ديوانه شد، آن سلسله مُشكين كو؟

دل ز ما گوشه گرفت، ابروى دلدار كجاست؟

باده و مطرب و گُل جمله مهيّاست، ولى‌

عيشِ بى‌يار مُهنّا نبود، يار كجاست؟

دلم از صومعه و صحبتِ شيخ است ملول‌

يارِ ترسا بچه كو؟ خانه خمّار كجاست؟

حافظ! از باد خزان در چمنِ دهر مرنج‌

فكر معقول بفرما، گُلِ بى‌خار كجاست؟