جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٥١ - غزل ١١٣ درد ما را نيست درمان الغياث!

اى مسلمانان! تجلّيات جلالى محبوب خون مرا ريختند و ترحّمى به من نكردند، فرياد از اين رسم و رويّه او كه نمى خواهد براى عاشق خود چيزى بگذارد.

به گفته خواجه در جايى:

فرياد از ظلمت و تاريكى و ناملايمات عالم هجران و مهجورى‌ام از دوست! اى روزگار وصال! عاشقان و مسكينان و بيچارگان عالم فراق چون منى را فرياد رس، كه دورى دلدار از پايم در آورده. بخواهد بگويد:

٨٧٣

«إلهى! هذا ذُلّى ظاهِرٌ بَيْنَ يَدَيْكَ، وَهذا حالى لا يَخْفى‌ عَلَيْكَ، مَنْكَ أطْلُبُ الْوُصُولَ إلَيكَ، وَبِكَ أسْتَدِلُّ عَلَيْكَ؛ فَاهْدِنى بِنُورِكَ إلَيْكَ»

[٣]: (بار الها! اين خوارى من است كه در پيشگاهت پيداست، و اين حال من است كه بر تو پنهان نيست، از تو وصال و رسيدن به خودت را خواهانم و به تو بر تو راهنمايى مى جويم، پس به نور خويش مرا به سويت رهنمون شو.- بگويد:.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٥٦، ص ٢٠٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٠، ص ٣٠٣.

[٣] - اقبال اعمال، ص ٣٤٩.