جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٤ - غزل ٦٧ حسنت به اتفاق ملاحت، جهان گرفت

حُسنت به اتّفاقِ ملاحت، جهان گرفت‌

آرى، به اتّفاق، جهان مى توان گرفت‌

افشاىِ رازِ خلوتيان خواست كرد شمع‌

شكر خدا! كه سِرِّ دلش، در زبان گرفت‌

مى‌خواست گُل، كه دم زَنَد از رنگ و بوى تو

از غيرتِ صبا، نَفَسش در دهان گرفت‌

چون لاله، كج نهاد كلاهِ طرب زِ كِبْر

هر داغدل، كه باده چون ارغوان گرفت‌

آن روز عشق ساغرِ مِىْ خرمنم بسوخت‌

كآتش، ز عكسِ عارضِ ساقى در آن گرفت‌

آسوده بر كنار، چو پرگار مى شدم‌

دوران، چو نقطه عاقبتم درميان گرفت‌

خواهم شدن به كوىِ مغان، آستين فشان‌

زين فتنه‌ها، كه دامنِ آخِر زمان گرفت‌

بر برگِ گُل، زِخون شقايق نوشته‌اند:

كآنكس كه پخته شد، مِىِ چون ارغوان گرفت‌

مِىْ ده، كه هر كه آخِرِ كار جهان بديد

از غم، سبك برآمد و رَطْلِ گِران گرفت‌

مِىْ ده به جامِ جَمْ، كه صَبُوحِ صبوحيان‌

چون پادشه، به تيغِ زَرْافشان جهان گرفت‌

فرصت نگر، كه فتنه چو در عالَم اوفتاد

عارف، به جامِ مِىْ زد و از غم، كَران گرفت‌

زين آتش نهفته، كه در سينه من است‌

خورشيد، شعله اى است كه بر آسمان گرفت‌

حافظ! چو آبِ لطف زِ نظم تو مى چكد

حاسد، چگونه نكته توانَد بر آن گرفت؟!