جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥١ - غزل ٧٦ صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

اشك حافظ، خِرَد و صبر به دريا انداخت‌

چه كند؟ سوز غمِ عشق نيارست نهُفُت‌

كوهِ صبرم نرم شد چون موم از دستِ غمت‌

تا درآب و آتش عشقت، گدازانم چو شمع‌

رشته صبرم به مِقراضِ غمت ببريده شد

همچنان در آتشِ هجر تو، سوزانم چو شمع‌

گر كُمَيْتِ اشك گلگونم نبودى تند رو

كى شدى پيدا به گيتى، راز پنهانم چو شمع؟[١]

سيل اين اشك روان، صبرِ دل حافظ برد

بَلَغَ الطّاقَةَ يا مُقْلَةَ عَيْنى! بينى‌[٢]

حافظ ز غم از گريه نپرداخت به خنده‌

ماتم زده را داعيه سور نمانده است‌[٣]