جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ

سروده اى از امام خمينى قدس سره

غزلى از علامه طباطبايى قدس سره

مقدمه ديدگاه خواجه نسبت به پادشاهان زمان خود

غزل 61 يا رب! آن شمع شب افروز زكاشانه كيست؟

غزل 62 بنال بلبل! اگر با منت سر يارى است

غزل 63 اگرچه عرض هنر پيش يار بىادبى است

غزل 64 عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه سرشت!

غزل 65 جز آستان توام در جهان پناهى نيست

غزل 66 حال دل با تو گفتنم هوس است

غزل 67 حسنت به اتفاق ملاحت، جهان گرفت

غزل 68 خيال روى تو در هر طريق، همره ماست

غزل 69 در اين زمانه، رفيقى كه خالى از خل است

غزل 70 دل و دينم شد و دلبر به ملامت برخاست

غزل 71 روى تو كس نديد و هزارت رقيب هست

غزل 72 ساقيا! آمدن عيد، مبارك بادت!

غزل 73 ساقى! بيار باده، كه ماه صيام رفت

غزل 74 صبا! اگر گذرى افتدت به كشور دوست

غزل 75 غمش تا در دلم مأوى گرفته است

غزل 76 صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

غزل 77 گر ز دست زلف مشكينت خطايى رفت، رفت

غزل 78 به كوى ميكده، هر سالكى كه ره دانست

غزل 79 تا سر زلف تو در دست نسيم افتاده است

غزل 80 بلبلى برگ گلى خوش رنگ در منقار داشت

غزل 81 به دام زلف تو، دل مبتلاى خويشتن است

غزل 82 عارف از پرتو مى، راز نهانى دانست

غزل 83 حاصل كارگه كون و مكان اين همه نيست

غزل 84 بحرى است بحر عشق كه هيچش كناره نيست

غزل 85 چه لطف بود كه ناگاه، رشحه قلمت

غزل 86 ز گريه مردم چشمم، نشسته در خون است

غزل 87 ز آن يار دلنوازم، شكرى است با شكايت

غزل 88 يا رب! سببى ساز كه يارم به سلامت

غزل 89 ساقىام خضر است و مى، آب حيات

غزل 90 شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت

غزل 91 ما را ز آرزوى تو، پرواى خواب نيست

غزل 92 خم زلف تو دام كفر و دين است

غزل 93 ديدى كه يار جز سر جور و ستم نداشت

غزل 94 برواى زاهد! و دعوت مكنم سوى بهشت

غزل 95 اى نسيم سحر! آرامگه يار كجاست؟

غزل 96 خواب آن نرگس فتان تو، بى چيزى نيست

غزل 97 ديدمش دوش كه سرمست و خرامان مى رفت

غزل 98 هر آن خجسته نظر، كز پى سعادت رفت

غزل 99 خمى كه ابروى شوخ تو در كمان انداخت

غزل 100 روشن از پرتو رويت، نظرى نيست كه نيست

غزل 101 كس نيست كه افتاده آن زلف دو تا نيست

غزل 102 رواق منظر جشم من آشيانه توست

غزل 103 ساقى! بيا كه يار ز رخ پرده بر گرفت

غزل 104 شنيدهام سخنى خوش كه پير كنعان گفت

غزل 105 مدامم مست مى دارد نسيم جعدگيسويت

غزل 106 مردم ديده ما، جز به رخت ناظر نيست

غزل 107 بى مهر رخت، روز مرا، نور نمانده است

غزل 108 مدتى شد كآتش سوداى او در جان ماست

غزل 109 امروز، شاه انجمن دلبران يكى است

غزل 110 المنة لله! كه در ميكده باز است

غزل 111 مير من! خوش مى روى، كاندر سرا پا ميرمت

غزل 112 اكنون كه مى دمد از بوستان، نسيم بهشت

غزل 113 درد ما را نيست درمان الغياث!

غزل 114 تا كى بود ميانه اهل كتاب بحث

غزل 115 سزد كه از همه دلبران، ستانى باج

غزل 116 آتش اندر آب افسرده است، يا مى در زجاج؟

غزل 117 اگر به مذهب تو، خون عاشق است مباح

غزل 118 ببين هلال محرم، بخواه ساغر راح

غزل 119 دل من در هواى روى فرخ

غزل 120 ابر آذارى بر آمد، باد نوروزى وزيد

جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٩ - غزل ٧٦ صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

٢٧٧٩

افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ وَإنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إلَىَّ بِالنّافِلَةِ حَتّى‌ احِبَّهُ»

[١]: (و هيچ بنده اى به چيزى محبوبتر دوست داشتنى تر از آنچه بر او واجب نموده‌ام، به سوى من نزديكى نجست، و براستى كه با افزون بر واجب [و عمل مستحبّ‌] به سوى من نزديكى مى جويد، تا اينكه او را مورد محبّت خويش قرار دهم.- به گفته خواجه در جايى:

به سِرّ جامِ جَمْ آنگه نظر توانى كرد		كه خاك ميكده كحل بصر توانى كرد

گدايىِ درِ ميخانه طرفه اكسيرى است‌		گراين عمل بكنى، خاك، زَر توانى كرد

مباش بى‌مى و مطرب به زير چرخ كبود		كز اين ترانه، غم از دل بدر توانى كرد

به عزم مرحله عشق پيش نه قدمى‌		كه سودها برى ار اين سفر توانى كرد[٢]

در گلستان ارم، دوش چو از لطف هوا		زلف سنبل ز نسيم سحرى مى آشفت‌

گفتم: اى مسند جَمْ! جام جهان بينت كو؟		گفت: افسوس! كه آن دولت بيدار بخفت‌

خواجه در اين دو بيت حالات خود را به گل سنبل و زلف و كاكل پريشانش تشبيه نموده و مى گويد: شب گذشته از خويش پرسيدم: كجا شد حالى كه در گذشته ملكوت عالم و تجلّيات حضرت دوست را مشاهده مى نمودى؟ گفت: افسوس! آن دولت و آن حالات روح افزا ناپايدار بود. بخواهد با اين بيان تقاضاى بازگشت حالات گذشته را بنمايد و بگويد:

گر دست دهد خاك كف پاى نگارم‌		بر لوح بَصَر خطّ غبارى بنگارم‌

پروانه اوگر برسد در طلب جان‌		چون شمع، همان دم به دمى جان بسپارم‌

بر بوى كنار تو شدم غرقه و اميّد		از موج سرشكم كه رساند به كنارم‌

[١] - اصول كافى، ج ٢، ص ٣٥٢، از روايت ٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٢، ص ١٢٣.