جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٥ - غزل ٩٥ اى نسيم سحر! آرامگه يار كجاست؟

و ممكن است منظور خواجه از «ترسا بچه»، استاد كامل، و مراد از «خانه خمّار» رسول اللّه ٦، و يا على ٧ باشد كه تجلّى اعظم پروردگار هستند؛ كه:

٧٣٥

«أللّهُمَّ! إنّى أسْأَلُكَ بِالتَّجَلّى الأعْظَمِ ...»

[٢]: (بار خدايا! به حق تجلّى اعظمت از تو مسئلت دارم ...) بخواهد با استمداد از آن بزرگواران (عليهم السّلام- يا استادش روزگار فراقش پايان يابد. در جايى مى گويد:

خواجه در اين بيت خود را تسلّى مى دهد كه در پست و بلنديها و ناملايمات روزگار و ابتلائات نبايد رنجيده خاطر شوى؛ زيرا كسى كه در طلب گُل عالم وجود است، خارهاى ناملايمات را بايد پذيرا شود؛ كه:

٧٣٦

«فَاعْلَمُوا أَنّ اللّهَ إنَّما يَهَبُ الْمَنازِلَ الشَّريفَةَ لِعِبادِهِ، بِاحْتِمالِ المَكارِه»

[٤]: (پس بدانيد كه بى‌گمان خداوند منزلتها و پايه‌هاى.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٨، ص ٣٢٢.

[٢] - مصباح كفعمى، ص ٥٣٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦١، ص ٣٣٦.

[٤] - بحارالانوار، ج ٤٥، ص ٩٠، از روايت ٢٩.