جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤٣ - غزل ١٠٠ روشن از پرتو رويت، نظرى نيست كه نيست

محبوبا! تنها من نيستم كه خطرات وادى عشقم گرفتار نموده باشد، و فراقت دامنگير و خونين دلم ساخته؛ زيرا هركس كه به غم عشقت گرفتار آمد چنين مى‌باشد. بخواهد بگويد:

معشوقا! كجا مى توان از چون تو دلدارى در حُسن و زيبايى چشم پوشيد و حال آنكه فريفتگان و دلدادگان درگاهت تا به وصالت راه يابند و به تماشاگه حُسن تو رحل اقامت نگسترانند از پا نخواهند نشست، گفتارشان اين است كه:

٧٦١

«إلهى! ... وَغُلَّتى لايُبَرِّدُها إلّا وَصْلُكَ وَلَوْعَتى لايُطْفِئُها الّا لِقائُكَ وَشَوْقى إلَيْكَ لايَبُلُّهُ إلّا النَّظَرُ إلى وَجْهِكَ، وَقرارى لايَقِرُّ دُونَ دُنُوّى مِنكَ.»

[٢]: (معبودا! ... و سوز و تشنگى درونم را جز وصل و پيوستن به تو خنك نمى كند، و آتش باطنم را جز ملاقاتت خاموش نمى نمايد، و شوق و ميل شديدم به تو را جز نگريستن به روى [و اسماء و صفات‌] ات آب نمى پاشد، و دلم جز [هنگام‌] قرب و نزديكى به تو قرار نمى گيرد.- نيز:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤٧، ص ٢٦٣.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٥٠.