جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٢ - غزل ٦٦ حال دل با تو گفتنم هوس است

بنده‌اش فرو فرستاد.- بنده واقعى هم خود را به اين لقب مفتخر مى داند؛ كه:

٥٤٦

«كَفى‌ بى عِزّاً أنْ أكُونَ لَكَ عَبْداً، وَكَفى‌ بى‌فَخْراً أنْ تَكُونَ لى رَبّاً. أنْتَ كَما احِبُّ، فَاجْعَلْنى كَما تُحِبّ.»

[١]: (همين عزّت و بزرگوارى مرا بس كه بنده تو باشم، و اين فخر و بالندگى براى من كفايت مى‌كند كه تو پروردگارم باشى. تو چنان هستى كه من دوست دارم، پس مرا نيز آنچنان كن كه دوست مى دارى.- به گفته خواجه در جايى:

آرى، اشعار و گفتار رندان و كسانى كه از تعلّقات گسسته و به دوست پيوسته‌اند، لطافت و معنويّت خاصّى دارد. خواجه هم مى گويد:

و چون به اين آرزو مى رسد، مى‌گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

و يا در ديگر جاى مى گويد:.

[١] - بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٤٠٢، از روايت ٢٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥١٩، ص ٣٧٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩١، ص ٢٢٨.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٨، ص ٢٤٠.