جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨٠ - غزل ٩٢ خم زلف تو دام كفر و دين است

دلبرا! نه تنها چشم و جمال زيباى تو عاشقانت را فانى مى سازد، كه لبت كه آخرين جذبه از جذبات تو مى باشد (و عاشق بدان بقاى باللّه مى يابد.)، آب حيات و زندگانى تازه اى به ايشان مى بخشد. «لبت را آب حيوان گفتم، امّا» آب حيات كجا، و آن آب گوارايى كه تو به بندگانت مى نوشانى كجا؟ كه: «وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً»[٢]: (و پروردگارشان به آنان شراب و نوشيدنى پاكيزه كننده اى نوشانيد.)؛ و يا در بهشت به بندگان خاصّت مى آشامانند؛ كه: «يُطافُ عَلَيْهِمْ بِكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ، بَيْضاءَ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِينَ»[٣]: (بر آنان جامى از شراب ناب و روشن گردانده مى شود كه براى نوشندگان لذيذ و گوارا است.) شايد بخواهد با اين بيان خبر از آب حياتى كه آشاميده، بدهد، و يا تقاضاى آن را بنمايد. در جايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٠، ص ٣٧٨.

[٢] - انسان: ٢١.

[٣] - صافات: ٤٥- ٤٦.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٨، ص ٤١٤.