جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٥ - غزل ١٠٤ شنيدهام سخنى خوش كه پير كنعان گفت

شنيده‌ام سخنى خوش كه پيرِ كنعان گفت:

فراقِ يار نه آن مى كند كه بتوان گفت‌

حديثِ هول قيامت كه گفت واعظِ شهر

كنايتى است كه از روزگارِ هجران گفت‌

نشانِ يار سفر كرده از كه پرسم باز؟

كه هرچه گفت بَريدِ صَبا، پريشان گفت‌

فغان! كه آن مَهِ نامهربانِ دشمنْ دوست‌

به تَرْكِ صُحبتِ يارانِ خود چه آسان گفت‌

من و مقام رضا بعدِ از اين و شُكرِ رقيب‌

كه دل به درد تو خو كرد وتركِ درمان گفت‌

غمِ كهن به مِىِ سالخورده دفع كنيد

كه تخم خوشدلى اين است، پير دهقان گفت‌

گِرِهْ به باد مزن، گر چه بر مراد وَزَد

كه اين سخن به مَثَل، مور با سليمان گفت‌

مزن ز چون و چرا دَم، كه بنده مُقْبِل‌

قبول كرد به جان، هر سخن كه سلطان گفت‌

به عشوه اى كه سپهرت دهد، ز راه مرو

تو را كه گفت كه اين زال، تركِ دَستان گفت؟

بيار باده بخور، زآنكه پيرِ ميكده دوش‌

بسى حديث، ز عفوِ رحيم و رحمان گفت‌

كه گفت: حافظ از انديشه تو آمد باز؟

من اين نگفته‌ام، آن كس كه گفت، بهتان گفت‌