جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨١ - غزل ٩٢ خم زلف تو دام كفر و دين است

عشوه اى از لبِ شيرين تو، دل خواست، به جان‌

به شكر خنده، لبت گفت: فؤادى طلبيم‌[١]

مشو زاهد! ز كفرِ زلفش ايمن‌

كه دل بِرد و كنون در بند دين است‌

چند روزى است كه دورم ز رُخ ساقى و جام‌

بس خجالت كه پديد آيد از اين تقصيرم‌

من به خلوت ننشينم پس از اين، ور به مثل‌

زاهد صومعه بر پاى نهد زنجيرم‌

پند پيرانه دهد واعظ شهرم، لكن‌

من نه آنم كه دگر پندِ كسى بپذيرم‌[٢]

ز جام عشقِ مِىْ نوشيد حافظ

مُدامش مستى و رندى از اين است‌

در ضميرِ ما نمى گنجد به غير از دوست كس‌

هر دوعالم را به دشمن ده، كه ما را دوست بس‌

غافل است آن كو به شمشير از تو مى پيچدعنان‌

قند را لذّت مگر نيكو نمى داند مگس‌

خاطرم وقتى هوس كردى كه بينم چيزها

تا تو را ديدم، نكردم جز به ديدارت هوس‌[٣]