جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٧ - غزل ٧٣ ساقى! بيار باده، كه ماه صيام رفت

محبوبا! ماه صيام گذشت زاهدم از توجّه به فطرت و مِىْ گرفتن از جمالت توبه مى‌دهد، تا كى به گفتار او گوش فرا دهم و از ديدارت محروم باشم. مرا از وعده‌هايى كه داده اى محروم مدار و از جوايز روز عيد بهره مندم گردان. باده‌ام ده، تا توبه از توبه نمايم و عمر عزيزى كه بر سر سوداى خام (توجّه به بهشت و نعمتهاى آن) صرف شد، جبران نمايم. در جايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:

معشوقا! مرا در اين روز عيد با تجلّياتت چنان مست جمالت بنما كه خود را فراموش كنم و خواطر عوالم بشريّت نتوانند از ياد توام جدا سازند؛ كه:

٦٠٣

«أللّهُمَّ! إنّى أسْأَلُكَ إخْباتَ الْمُخْبِتينَ.»

[٣]: (خداوندا! همانا من از تو فروتنى و آرامش و توجّه دائمىِ فروتنان و آنان كه همواره به تو آرام گرفته و متوجّه تواند را خواهانم.) و نيز:

٨٠٤

«أللّهُمَّ! إنَّ قُلُوبَ الْمُخْبِتينَ إلَيْكَ والهَةٌ.»

[٤]: (بار خدايا! براستى كه قلبهاى فروتنان و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢١، ص ٣١٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧٧، ص ٢١٩.

[٣] - بحارالانوار، ج ٩٢، ص ٢٠٦، از روايت ١.

[٤] - كامل الزيارات، باب ١١، ص ٤٠، از روايت ١.