جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٩ - غزل ١٠٤ شنيدهام سخنى خوش كه پير كنعان گفت

و در مثنوياتش مى گويد:

آرى، كسانى كه قدمى از خود فراتر ننهاده و هنوز سرگرم خويشند، هرگز نمى‌توانند از حضرت معشوق نشانى داشته و او را بستايند، آن هنگامى مى توانند شايستگى ستودن او را داشته باشند، كه خود را در درياى بى‌انتهاى او گم كنند، و در اين هنگام ديگر اينان خود را نمى بينند، به او، او را مى شناسانند، خداوند هم گفتار آنان را نسبت به خود مورد پسند قرار داده كه مى گويد: «سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ»[٢]: (پاك و منزه است خداوند از آنچه آنان او را توصيف مى كنند مگر بندگان مخلص و پاك [به تمام وجود] خداوند.- به گفته شاعر:

فرياد از نامهربانى‌هاى حضرت دوست، كه بى‌اعتنايى به دوستان خود را آسان مى‌شمارد، ولى به خواسته دشمن و رقيب (شيطان) كه گفت: «فَأَنْظِرْنِي إِلى‌ يَوْمِ يُبْعَثُونَ»[٣]: (پس مرا تا روزى كه آنان [مردمان‌] بر انگيخته مى شوند، مهلت دِه.).

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، مثنويات، ص ٤٥٥.

[٢] - صافات: ١٥٩ و ١٦٠.

[٣] - ص: ٧٩.