جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٦ - غزل ٧٤ صبا! اگر گذرى افتدت به كشور دوست

علاقه داشته است. بخواهد بگويد:

آنجا كه خريداران حضرت دوست، انبياء و اولياء : هستند، و با سرمايه محبّت و مراقبه و ياد او، به انس و وصلش راه دارند، فردى چون من چگونه مى‌تواند با دستى تهى از عشق و بندگى خالص و انقطاع از غير او، به وصلش نايل شوم، مگر اينكه در خواب، انقطاعى از عالم طبيعت برايم حاصل مى شود و ببينمش‌[٢] به گفته خواجه د رجايى:

محبوبا! چنان حسرت مشاهده جمال و قد و قامت موزون زيبايت بى‌تابم نموده، كه دل صنوبرى‌ام هم از شوق ديدارت به تپش و لرزه درآمده.

و ممكن است بخواهد بگويد: حسرت ديدار محبوب چنان پايدارى و استقامت را از دل و عالم عنصرى‌ام ربوده، كه ياد او لرزه بر اندامم مى افكند. خلاصه بخواهد.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٨٦، ص ٤٢٠.

[٢] - بيانى نسبت به اين امر در غزل ٦٢ داشتيم.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٣٩، ص ٣٨٧.