جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٣ - غزل ٧٧ گر ز دست زلف مشكينت خطايى رفت، رفت

گفته بودم چو بيايى، غم دل با تو بگويم‌

چه بگويم؟ كه غم از دل برود چون تو بيايى‌

گر ز دست زلف مشكينت خطايى رفت، رفت‌

ور ز هندوى شما بر ما جفايى رفت، رفت‌

صبا به مقدم گل، راح روح بخشد باز

كجاست بلبل خوشگوى؟ گو: برآر آواز

دلا ز هجر مكن ناله زآنكه در عالم‌

غم است وشادى وخار وگلُ ونشيب و فراز

دو تا شدم چو كمان، از غم و نمى گويم‌

هنوز تُرك كمان ابروان تير انداز

حكايت شب هجران به دشمنان مكنيد

كه نيست سينه اربابِ كينه، محرم راز[١]

برق عشق ار خرمنِ پشمينه پوشى سوخت، سوخت‌

جورِ شاهِ كامران گر بر گدايى رفت، رفت‌