جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٥ - غزل ٧٨ به كوى ميكده، هر سالكى كه ره دانست

و بگويد:

و بگويد:

آرى، موجودات، جام تجلّيات ذاتى و اسماء و صفاتى محبوب مى باشند و او از كنار مظاهرش جلوه گرى نداشته و نخواهد داشت؛ كه: «أَلا! إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ مُحِيطٌ»[٤]: (آگاه باشيد كه او بر هر چيزى احاطه دارد.) خواجه هم مى گويد: خوشا به حال كسى كه موجودات را پرتوى (هلال يكشبه) از كمالات حضرت معشوق، و ملكوت و حقيقت آنان را، جمال و حسن و كمال (ماه شب چهارده) او مى نگرد (با ديده دل)؛ كه: «وَ إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ، وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ»[٥]: (و هيچ چيزى نيست مگر اينكه گنجينه هايش نزد ماست، و ما جز به اندازه معيّن آن را [به عالم خلق‌] فرو.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٦٩، ص ١٤٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٦، ص ٩٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧١، ص ٢١٥.

[٤] - فصّلت: ٥٤.

[٥] - حجر: ٢١.