جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١ - غزل ٦١ يا رب! آن شمع شب افروز زكاشانه كيست؟

داد. حال نمى دانم «دُرّ يكتاى كه و گوهر يكدانه كيست؟».

بخواهد بگويد:

٤٩٠

«أسْأَلُكَ بِسُبُحاتِ وَجْهِكَ وَبِأنْوارِ قُدْسِكَ، وَأبْتَهِلُ إلَيْكَ بِعَواطِفِ رَحْمَتِكَ وَلَطآئِفِ بِرِّكَ، أنْ تُحَقِّقَ ظَنّى بِما اؤَمِّلُهُ مِنْ جَزيلِ إكْرامِكَ وَجَميلِ إنْعامِكَ، فِى الْقُرْبى‌ مِنْكَ وَالزُّلْفى‌ لَدَيْكَ وَالتَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ إلَيْكَ.»

[١]: (به انوار [و يا عظمت‌] روى [اسماء و صفات‌]، و به انوار [مقام ذات‌] پاك و مقدّست، از تو درخواست نموده، و به عواطف مهربانى و لطائف احسانت تضرّع و التماس مى نمايم، كه گمان مرا به آنچه از بخشش فراوان و انعام نيكويت، در قرب به تو و نزديكى و منزلت يافتن در نزدت و بهره مندى از مشاهده‌ات آرزومندم، تحقّق بخشى.- بخواهد بگويد:

كجاست و با چه كس همنشين است؟ آن معشوق بى‌نظير در جمالى كه هنوز نديده بودمش خرابم نمود، و محروم از مشاهده‌اش گردانيده، و در خمارى‌ام نشانيد. بخواهد بگويد:

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٤، ص ٢٥٥.