جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٥ - غزل ٦٥ جز آستان توام در جهان پناهى نيست

جز آستان توام در جهان پناهى نيست‌

سَرِ مرا بجز اين در، حواله گاهى نيست‌

عدو چو تيغ كشد، من سپر بيندازم‌

كه تير ما بجز از ناله اىّ و آهى نيست‌

چرا ز كوى خرابات روى برتابم‌

كزين بِ هْ‌ام به جهان، هيچ رسم و راهى نيست‌

زمانه گر فكند آتشم به خرمنِ عمر

بگو: بسوز، كه بر من، به برگ كاهى نيست‌

غلام نرگس جمّاشِ آن سَهىْ سروم‌

كه از شراب غرورش، به كس نگاهى نيست‌

مباش درپى آزار و هرچه خواهى كن‌

كه در طريقت ما، غير از اين گناهى نيست‌

عنان كشيده رواى پادشاهِ كشورِ حُسن!

كه نيست بر سر راهى كه دادخواهى نيست‌

عقابِ جور گشاده است بال در همه شهر

كمانِ گوشه نشينىّ و تيرِ آهى نيست‌

چنين كه در همه سو دامِ راه مى بينم‌

بِهْ از حمايتِ زُلف توام پناهى نيست‌

چو پيش گيرىِ راهش كنم، چه چاره كنم‌

دل گسسته عنان را، كه روبه راهى نيست؟

خزينه دل حافظ، به زلف و خال مده‌

كه كارهاى چنين، حَدِّ هر سياهى نيست‌