جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨٤ - غزل ٩٣ ديدى كه يار جز سر جور و ستم نداشت

اگرچه حضرت محبوب مرا كه به درگاهش پناهنده شده بودم صيد نمود و گرفتار خود و جمال خويش ساخت و حرمت صيد حَرَمش را نگاه نداشت و كُشت و بيفكند، يارب! مگيرش. چرا كه ما را بر او حكمى نيست؛ كه: «إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ»[١]: (بى گمان پروردگارت هرچه را كه بخواهد مسلّماً انجام مى دهد.- نيز: «وَ مَنْ يُهِنِ اللَّهُ، فَما لَهُ مِنْ مُكْرِمٍ، إِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ ما يَشاءُ»[٢]: (و هركه را كه خداوند خوارش نمايد، كسى او را گرامى و ارجمند نمى دارد. براستى كه خداوند هرچه را كه بخواهد انجام مى‌دهد.) علاوه او را با عاشقانش بدى نبوده و نخواهد بود، هرچه با ايشان كند، خيرشان در آن است. به گفته خواجه در جايى:

لذا مى گويد:

اگر دوست بى‌عنايتى را به من روا مى دارد و به فراقم مبتلا مى سازد، سبب آن خودم بوده‌ام چرا كه: «ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ لَمْ يَكُ مُغَيِّراً نِعْمَةً أَنْعَمَها عَلى‌ قَوْمٍ، حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ، وَ أَنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ»[٤]: (اين بدان جهت است كه هيچگاه خداوند نعمتى را كه بر گروهى.

[١] - هود: ١٠٧.

[٢] - حجّ: ١٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٣، ص ٣٥٠.

[٤] - انفال: ٥٣.