جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧٥ - غزل ١١٧ اگر به مذهب تو، خون عاشق است مباح

اگر به مذهب تو، خونِ عاشق است مباح‌

صلاح ما همه آن است، كآن تو راست صلاح‌

سوادِ موى تو، تفسير جاعِلُ الظُّلُمات‌

بياضِ روى تو، تِبيانُ خالِقُ الْإِصْباح‌

ز ديده‌ام شده صد چشمه در كنار، روان‌

كه خود شنا نكند در ميان آن، مَلّاح‌

لب چو آب حياتِ تو هست قُوَّتِ روح‌

وجود خاكى ما را، از اوست لَذَّتِ راح‌

ز چنگِ زُلفِ كمندت، كسى نيافت خلاص‌

نه از كمانچه ابرو و تيرِ غمزه، نجاح‌

بيا كه خون دلِ خويشتن بِهِل كردم‌

اگر به مذهب تو، خونِ عاشق است مباح‌

نداد لعلِ لبش بوسه اى به صد تَلْبيس‌

نيافت كامى از او دل، به صد هزا الحاح‌

صلاح و توبه و تقوىِ، زما مجو زاهد!

ز رند و عاشق و مجنون، كسى نجست صلاح‌

پياله چيست، كه بر ياد تو كشيم مدام؟

وَنَحْنُ نَشْرَبُ شُرْباً، كَذلِكَ الْأَقْداح‌

دعاى جان تو، وِرْدِ زبانِ حافظ باد!

مدام، تا كه بُوَد گردشِ مسا و صباح‌