جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٣ - غزل ٨٧ ز آن يار دلنوازم، شكرى است با شكايت

داديم كه به آن در ميان مردم سير مى كند همانند كسى است كه در تاريكى ها واقع شده و نمى‌تواند از آن بيرون بيايد ...- نيز: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا! اتَّقُوا اللَّهَ، وَ آمِنُوا بِرَسُولِهِ، يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِهِ»[١]: (اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! تقواى خدا را پيشه كنيد و به رسولش ايمان آوريد، تا خداوند دو پيمانه از رحمت خويش را به شما عطا نموده، و نورى براى شما قرار دهد كه بدان رهنمون شويد.- همچنين: «وَ مَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً، فَما لَهُ مِنْ نُورٍ»[٢]: (و هر كسى را كه خداوند نورى براى او قرار نداده باشد، نور و هدايتى براى او نخواهد بود.- يا اينكه: «يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشاءُ»[٣]: (خداوند هر كه را بخواهد به نور خويش رهنمون مى شود.- به گفته خواجه در جايى:

آرى سالك عاشقى كه مى خواهد به مقصد عالى انسانيّت و ديدار حضرت.

[١] - حديد: ٢٨.

[٢] - نور: ٤٠.

[٣] - نور: ٣٥.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٥، ص ١٠٠.