جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٨ - غزل ٧٦ صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

نمى‌نمايم؟ فرمود: تا تو در ميانى، كجا امكان دارد به حقيقت و ملكوت جهان هستى و من راه يابى؟ لذا مى گويد:

اى خواجه! چنانچه شراب دو آتشه و عقيقى و مشاهده جمال محبوب را مى‌طلبى، و آرزوى مشاهده او را دارى، بايد به جاى اشك، خون بگريى، تا دلت جلا و صفا يابد و حجابهاى ميان تو و او از ميان برود؛ كه:

٦٢٤

«فَبِعِزَّتِكَ يا سَيّدى وَمَوْلاىَ! اقْسِمُ صادِقاً لإنْ تَرَكْتَنى ناطِقاً ... لأبْكيَنَّ عَلَيْكَ بُكآءَ الْفاقِدينَ»

[١]: (پس اى سرور و آقاى من! به عزّت و سرافرازى‌ات صادقانه سوگند ياد مى كنم كه اگر [زبان‌] مرا گويا گذارى ... همانا بسان گريستن [عزيز] از دست دادگان بر تو خواهم گريست.) در جايى پس از دست يافتن به آرزوى خود مى گويد:

اى خواجه! تا بندگى و خاكسارى به درگاه حضرت محبوب نشان ندهى، هرگز بويى از محبّت‌ «يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ»[٣]: (خداوند آنها را دوست دارد و ايشان نيز خداوند را دوست دارند.) او به مشام جانت نخواهد رسيد، كه:

٧٣١

«ما تَقَرَّبَ إلَىَّ عَبْدٌ بِشَى ءٍ أحَبَّ إلَىَّ مِمَّا

[١] - اقبال الاعمال: ص ٧٠٨.

[٢] - ديوان حافظ چاپ قدسى غزل ٢٠٩ ص ١٧٤.

[٣] - مائده: ٥٤.