جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٨ - غزل ٧٤ صبا! اگر گذرى افتدت به كشور دوست

آن كه پا مالِ جفا كرد چو خاكِ راهم‌

خاك مى بوسم و عُذرِ قدمش مى خواهم‌

من نه آنم كه به جور از تو بنالم، حاشا!

چاكرِ معتقد و بنده دولْت خواهم‌

ذرّه خاكم و در كوىِ توام وقتْ خوش است‌

ترسم اى دوست! كه بادى ببرد ناگاهم‌

بسته‌ام در خَمِ گيسوى تو امّيدِ دراز

آن مبادا كه كند دستِ طلب، كوتاهم‌[١]

چه باشد ار شود از قيدِ غم، دلش آزاد

چو هست حافظِمسكين، غلام وچاكرِ دوست؟

چه بودى، ار دل آن ماه، مهربان بودى‌

كه كارِ ما نه چنين بودى، ار چنان بودى‌

براتِ خوشدلى ما چه كَم شدى يا رب!

گرش نشانِ امان، از بَدِ زمان بودى؟

گَرَم زمانه سرافراز داشتىّ و عزيز

سريرِ عزّتم آن خاكِ آستان بودى‌[٣]