جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤٦ - غزل ١١٢ اكنون كه مى دمد از بوستان، نسيم بهشت

آخرت و معنويت باشند؛ زيرا اين به مانند آن است كه شمع عبادتگاه خود را بخواهى از روشنايى چراغِ كنشت و محلّ عبادت يهود بيافروزى؛ كه:

٨٧٠

«إنَّ الدُّنْيا كَالَّشبَكَةِ تَلْتَفُّ عَلى مَنْ رَغِبَ فيها وَتَتَحَرَّزُ عَمَّنْ أعْرَضَ عَنْها، فَلا تَمِلْ إلَيْها بِقَلْبِكَ، وَلا تُقْبِلْ عَلَيْها بِوَجْهِكَ، فَتُوقِعَكَ فى شَبَكَتِها، وَتُلْقِيَكَ فى هَلَكَتِها.»

[١]: (همانا دنيا همانند تورى است كه [پاىْ‌] پيچ هركس كه بدان ميل داشته باشد مى شود، و از هر كسى كه از آن روى گردان باشد، دورى مى كند؛ پس با دل خويش بدان ميل مكن، و با روى خويش بدان رو نيآور، تا مبادا تو را در تور خود انداخته، و در هلاكت و نابودى‌اش بيافكند.- همچنين فرمودند:

٨٧١

«حُكِمَ على أهْلِ الدُّنيا بِالشَّفآءِ وَالفَنآءِ وَالدّهارِ وَالْبَوارِ»

[٢]: (اهل دينا محكومند به بدبختى و نيستى و تباهى و هلاكت و نابودى.)

اى زاهدى كه رندى و عشق ورزى مرا به محبوب حقيقى، گناه مى پندارى و به آن ملامتم مى نمايى! هيچ كس از تقدير و سرنوشت خود آگاه نيست، ممكن است تو نيز در آينده طريقه ما را اختيار نمايى، و از گفته خود پشيمان گردى. و در جايى مى‌گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

و نيز مى گويد:.

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الدنيا، ص ١٠٩.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الدنيا، ص ١١١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٧، ص ٢٤٥.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣١، ص ١٩٠.