جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٢ - غزل ٧٧ گر ز دست زلف مشكينت خطايى رفت، رفت

گر ز دست زلف مِشْكينت خطايى رفت، رفت‌

ور زِهِنْدُوى شما بر ما جفايى رفت، رفت‌

برقِ عشق ار خرمنِ پشمينه پوشى سوخت، سوخت‌

جورِ شاهِ كامران گر بر گدايى رفت، رفت‌

گر دلى از غمزه دلدار بارى برد، برد

ور ميانِ جان و جانان ماجرايى رفت، رفت‌

در طريقت، رنجشِ خاطر نباشد، مِىْ بيار

هر كدورت را كه بينى، چون صفايى رفت، رفت‌

عِشْقْ بازى را، تحمّل بايداى دل! پاى‌دار

گر ملالى بود، بود وگر خطايى رفت، رفت‌

از سخنْ چينان، ملالتها پديد آيد، ولى‌

چون ميانِ همنشينان، ماجرايى رفت، رفت‌

عيبِ حافظگو مكن، زاهد! كه رفت از خانقاه‌

پاىِ آزادان چه بندى؟ گر به جايى رفت، رفت‌