جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤٧ - غزل ١٠١ كس نيست كه افتاده آن زلف دو تا نيست

كس نيست كه افتاده آن زُلفِ دو تا نيست‌

در رهگذرى نيست كه دامى ز بلا نيست‌

روى تو مگر آينه لطف الهى است‌

حقّا كه چنين است و در اين، روى و ريا نيست‌

زاهد دَهَدَم توبه ز روىِ تو، زهى روى!

هيچش ز خدا شرم و ز روىِ تو حيا نيست‌

نرگس طلبد شيوه چشم تو، زهى چشم!

مسكين، خبرش از سر و در ديده حيا نيست‌

از بهرِ خدا زلف ميآراى كه ما را

شب نيست كه صد عربده با بادِصبا نيست‌

باز آى كه بى‌روى تواى شمع دلفروز!

در بزمِ حريفان، اثرِ نور و ضيا نيست‌

دى مى شد و گفتم: صنما! عهد بجا آر

گفتا: غلطاى خواجه! در اين عهد، وفا نيست‌

تيمار غريبان، سبب ذكرِ جميل است‌

جانا! مگر اين قاعده در شهر شما نيست؟

چون چشم تو دل مى برد از گوشه نشينان‌

دنبال تو بودن، گُنه از جانب ما نيست‌

گر پير مغان مرشدِ ما شد چه تفاوت‌

در هيچ سرى نيست كه سِرّى ز خدا نيست‌

گفتن بَرِ خورشيد: كه من چشمه نورم‌

دانند بزرگان كه سزاوارِ سَها نيست‌

عاشق چه كندگر نخورد تيرِ ملامت‌

با هيچ دلاور، سپرِ تيرِ قضا نيست‌

در صومعه زاهد و در خلوتِ صوفى‌

جز گوشه ابروى تو، محرابِ دعا نيست‌

اى چنگ فرو برده به خونِ دلِ حافظ!

فكرت مگر از غيرتِ قرآن خدا نيست‌