جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٢ - غزل ٩٠ شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت

رحمتت را به روى اهل توحيدت مبند و مشتاقان خود را از مشاهده جمال نيكويت محجوب مگردان، بارالها، نفسى را كه با توحيدت گرامى داشتى، چگونه با پستى هجرانت خوار مى گردانى؟)

گويا محبوب مصاحبت با ما را روا نمى داشت كه به هجرانمان مبتلا ساخت. چرا چنين نباشد؟ كه ما بكلّى از خود و تعلّقات عالم طبيعت آزاد نشده بوديم؛ كه:

١٢٣٤

«أللّهُمَّ! إنّى أجِدُ سُبُلَ الْمَطالِبِ إلَيْكَ مُشْرَعَةً، ومَناهِلَ الرَّجآءِ لَدَيْكَ مُتْرَعَةً ... وَأنَكَ لاتَحْجُبُ عَنْ خَلْقِكَ، إلّا أنْ تَحْجُبَهُم [تَحْتَجِبْ‌] الأعْمالُ [الآمالُ‌] دُونَكَ.»

[١]: (خداوندا! براستى كه راههاى خواسته‌هاى به سوى تو را روشن، و سرچشمه ها و آبشخورهاى اميدوارى در نزدت را پُر آب و لبريز مى يابم ... اينكه همانا تو از مخلوقاتت در حجاب و پرده نيستى، مگر آنكه كردارها و اعمال [و يا: آرزوها] يشان آنان را از تو محجوب سازد.- به گفته خواجه در جايى:

چون حضرت معشوق مى گذشت و مى خواست به فراقمان مبتلا سازد، براى بقا و استمرار ديدار او در بدرقه‌اش چه بسيار «سوره فاتحه» و «حِرزِ يَمانى»[٣]: (كه در استجابت دعا اثرى خاص دارد.) و «سوره اخلاص» خوانديم، تا شايد بازگردد؛ ولى.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٦٧٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٠، ص ٣٠٤.

[٣] - بلد الامين كفعمى، ص ١٤٠.