جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٧ - غزل ١٠٧ بى مهر رخت، روز مرا، نور نمانده است

مسلمانان! مرا وقتى دلى بود

كه با وى گفتمى، گر مشكلى بود

دلى همدرد و يارى، مصلحت بين‌

كه استظهارِ هر اهلِ دلى بود

به گردابى، چو مى افتادم از غم‌

به تدبيرش، اميدِ ساحلى بود

ز من ضايع شد اندر كوىِ جانان‌

چه دامنگير يارب! منزلى بود؟

سرشكم در طلب، دُرها فشانيد

ولى از وصل او، بى حاصلى بود[١]

مى‌رفت خيالِ تو ز چشم من و مى گفت:

هيهات از اين گوشه، كه معمور نمانده است!

جانا! تو را كه گفت كه احوالِ ما مپرس؟

بيگانه گرد و قصّه هيچ آشنا مپرس‌

هيچ آگهى ز عالمِ درويشى‌اش نبود

آن كس كه با تو گفت: كه درويش را مپرس‌

نقشِ حقوقِ صحبت و اخلاص و بندگى‌

از لوحِ سينه محو كن و نامِ ما مپرس‌[٢]

نزديك شد آن دم كه رقيبانِ تو گويند:

دور از درت آن خسته رنجور نمانده است‌

اى خسروِ خوبان! نظرى سوىِ گدا كن‌

رحمى به من سوخته بى‌سر و پا كن‌

دردِ دلِ درويش و تمنّاىِ نگاهى‌

ز آن چشمِ سِيَهْ، مست، به يك غمزه دوا كن‌

با دلشدگان، جور و جفا تا به كى آخر؟

آهنگِ وفا، تركِ جفا، بَهْرِ خدا كن‌