جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٥ - غزل ١٠٧ بى مهر رخت، روز مرا، نور نمانده است

از اين غزل بر مى آيد: كه خواجه پس از وصال، به هجران مبتلا گشته و فرياد از آن دارد. مى‌گويد:

محبوبا! با غروب نمودن خورشيدِ جمالت پس از مشاهده‌ات، روز روشن در نظرم چون شب تاريك مى نمايد، و بى‌تو برايم از عمر ظلمت و تاريكى و نصيبى نمى‌باشد؛ كه:

٨٢٩

«فَهَبْنى- يا إلهى وَسَيّدى وَمَوْلاىَ وَرَبّى!- صَبَرْتُ عَلى عَذابِكَ، فَكَيْفَ أصْبِرُ عَلى فِراقِكَ؟!»

[١]: (پس اى معبود و سرور و آقا و پروردگار من! گيرم كه بر عذابت شكيبا باشم، پس چگونه بر فراق و دورى‌ات صابر باشم.) بخواهد بگويد:

٨٦١

«وَامْنُنْ بِالنَّظَرِ إلَيْكَ عَلَىَّ، وَانْظُرْ بِعَيْنِ الْوُدّ وَالْعَطْفِ إلَىَّ، وَلا تَصْرِفْ عَنّى وَجْهَكَ، وَاجْعَلْنى مِنْ أهْلِ الإسعادِ وَالْحُظْوَةِ عِنْدَكَ، يا مُجيبُ! يا أرْحَمَ الرّاحِمينَ»

[٢]: (و با نظر افكندن و نگريستن به سوى من بر من منّت بگذار، و با چشم عطوفت و مهربانى بر من بنگر، و روى از من مگردان، و مرا از كسانى كه به سعادت و خوشبختى و قرب و منزلت در پيشگاهت مى رسند، قرارده، اى اجابت كننده! اى مهربانترين مهربانان!- بگويد:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٧٠٨.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩١، ص ٢٢٧.