جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٣ - غزل ١٠٤ شنيدهام سخنى خوش كه پير كنعان گفت

[دنيا] منزل دادى كه گودالهاى نيرنگش را براى ما كنده، و با چنگالهاى آرزو ما را در دامهاى حيله خود در آويخته است، لذا از نيرنگهاى فريبش تنها به تو پناه آورده، و از فريفته شدن به آرايشهاى زيورش به تو چنگ زده‌ايم، زيرا دنيا طالبان خود را به هلاكت مبتلا ساخته، و ساكنانش را نابود مى سازد، [دنيايى كه‌] آكنده از آفتها و آسيبها و پر از مصائب و گرفتاريهاست.- بگويد:

پس:

سزاوار نيست كسى كه به حضرت دوست روى آورده و سَرِ بندگى به آستانه او ساييده و مصالح و مفاسد خود را در امور به او واگذار نموده، چون و چرا داشته و در هجرانش ناله و فرياد نمايد، و به علّت آن نظر نكند؛ كه: «بَلْ عِبادٌ مُكْرَمُونَ، لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ، وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ»[٢]: (بلكه بندگان بزرگوارى هستند، كه به گفتار بر او پيشى نمى گيرند، و [تنها] به امر او عمل مى كنند.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٢، ص ٢٩٨.

[٢] - انبياء: ٢٦ و ٢٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٠، ص ٢٥٣.