جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥ - مقدمه ديدگاه خواجه نسبت به پادشاهان زمان خود

هيچكس را نرسد در خَمِ محرابِ فَلَك‌

آن تنعّم كه من از همّتِ سلطان كردم‌[١]

بيا كه رايتِ منصورِ پادشاه رسيد

نويد فتح و بشارت به مهر و ماه رسيد[٢]

رساند رايتِ منصور بر فلك، حافظ!

چو التجا به جناب شهنشهى آورد[٣]

شاهِ بيدارْ بخت را هر شب‌

ما نگهبانِ افسر و كُلَه‌ايم‌

شاهْ منصور، واقف است كه ما

روىِ همّت به هر كج كه نهيم‌

دشمنان را ز خون كفن سازيم‌

دوستان را قباىِ فتح دهيم‌[٤]

بنده آصف عهدم، دلم آزرده مكن‌

كه اگر دم زنم، از چرخ بخواهد كينم‌[٥]

از مرادِ شاه منصوراى فلك! رُخ بر متاب‌

تيزىِ شمشير بنگر، نيروىِ بازو ببين‌[٦]

به يُمن رايتِ منصور شاهى‌

عَلَم شد حافظ اندر نظمِ اشعار[٧]

به فرِّ دولت گيتىْ فروزِ شاه شجاع‌

كه هست در نظر من جهان حقير متاع‌

جبين و چهره حافظ خدا جدا نكناد!

ز خاكِ بارگهِ كبرياىِ شاه شجاع‌[٨]

من از جان بنده سلطان اويسم‌

اگرچه يادش از چاكر نباشد

به تاج عالَمْ آرايَش كه خورشيد

چنين زيبنده افسر نباشد[٩]