جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٣ - غزل ٩٠ شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت

او اعتنايى نكرد و به مشاهده‌اش ديگر بار نايل نگشتيم و برفت. علّت هم همان بكلّى از خود بيرون نشدن ما بود. بخواهد با اين بيان بگويد:

معشوقم چون مى خواست برود، فرمود: از بندگى و فرمانبرى من چشم مپوشيد تا از دوام مشاهده‌ام برخوردار باشيد، ما چنين كرديم! امّا بدان دست نيافتيم. گويا عبوديّتى كه شايسته مقام و منزلتش باشد و نيستى و فناى ما را در پيشگاهش نشان دهد، نداشتيم؛ در اين باره فرموده‌اند:

٧١٣

«ألْعُبُودِيَّةُ جَوْهَرَةٌ كُنهُهَا الرُّبوبيَّةُ»

[٢]: (بندگى، گوهرى است كه كنه و حقيقت آن پروردگارى است.- به گفته خواجه در جايى:

نازى كه از محبوب در تجلّى‌اش ديدم، دريافتم بر عنايات خود نسبت به.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١١٣، ص ١١٢.

[٢] - مصباح الشريعة، چاپ مصطفوى، ص ١٠٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٠، ص ١٩٥.