جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٥ - غزل ٩٠ شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت

صدق و راستى در جوار خويش جاى داده‌اى.)

چون به هجرانمان مبتلا ساخت، فرمود: هر كسى كه طالب ديدار من است بايد خود را نبيند. بدين اميد از خويش بريديم؛ امّا به مشاهده او نايل نگشتيم. گويا هنوز بين ما و او دو گانگى وجود داشت. ناچار بايد بگوييم:

٢٧٩٩

«إلهى! بِذَيْلِ كَرَمِكَ أعْلَقْتُ يَدى، وَلِنَيْلِ عَطاياكَ بَسَطْتُ أمَلى؛ فَأخْلِصْنى بِخالِصَةِ تَوْحِيدِكَ، وَاجْعَلْنى مِنْ صَفْوَةِ عَبْيدِكَ»

[١]: (معبودا! به دامان كرم و بزرگوارى تو دست آويخته‌ام، و براى نيل و دريافت بخششهايت آرزو گشاده‌ام؛ پس با توحيد ناب خويش مرا بى‌آلايش و خالص، و از بندگان برگزيده خويش بگردان.- بگويم:

جمال معشوقم چه بسيار زيبا و دلربا و به خود جميل بود؛ امّا افسوس! كه سيرش نديده برفت و به فراقش گرفتار شديم. خلاصه با اين بيان بخواهد بگويد:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ١٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٣، ص ٣٣٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٣٦، ص ٣٨٥.