جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٢ - غزل ٨٧ ز آن يار دلنوازم، شكرى است با شكايت

لذا مى گويد:

اى محبوبى كه نزديكان درگاهت از خورشيد جمالت بهره‌مند مى باشند! مرا هم به خود رهنمون شو و ساعتى در سايه عنايت خويش قرار ده؛ كه:

٧٠٤

«أللّهُمَّ! وَاهْدِنا إلى‌ سَوآءِ السّبيلِ وَاجْعَلْ مَقيلَنا عِنْدَكَ خَيْرَ مَقيلٍ، فى ظَلٍّ ظَليلٍ؛ فَإنَّكَ حَسْبُنا وَنِعْمَ الوَكيلُ!»

[٢]: (خداوندا! و ما را به راه راست هدايت فرما، واستراحتگاه ما را در نزد خويش بهترين استراحتگاه، در سايه جاودانى [رحمتت‌] قرار ده زيرا تو ما را بس و كافى هستى و چه وكيل و كار گذار خوبى مى باشى!- به گفته خواجه در جايى:

دلبرا! ظلمت عالم امكان سبب شد منزلگاه مقصود خود را گم كنم و از درگاهت بى بهره بمانم، نورى از جمال خود را فراسوى من قرارده تا با آن به سوى تو رهنمون شوم؛ كه: «أَ وَ مَنْ كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناهُ وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ، كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها ...»[٤]: (آيا كسى كه مرده بود و ما زنده‌اش گردانيده و براى او نورى قرار.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٤، ص ٣٥١.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٦٧٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣٢، ص ١٩١.

[٤] - انعام: ١٢٢.