جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٨ - غزل ٨٥ چه لطف بود كه ناگاه، رشحه قلمت

چه لطف بُود كه ناگاه، رَشْحَه قَلَمت‌

حقوقِ خدمتِ ما، عرضه كرد بر كَرَمت؟

به نوكِ خامه، رَقَم كرده اى سلامِ مرا

كه كارخانه دوران مباد بى‌رقمت!

نگويم از من بى‌دل، به سهو كردى ياد

كه در حسابِ خِرَد، سهو نيست بر قلمت‌

مرا ذليل مگردان، به شكر اين نعمت‌

كه داشت دولتِ سرمد، عزيز و محترمت‌

بيا كه با سر زُلفت، قرار خواهم كرد

كه گر سَرَم برود، بر ندارم از قدمت‌

ز حال ما، دلت آگه شود، مگر وقتى‌

كه لاله بردَمَد از خاكِ كُشتگانِ غمت‌

روان تشنه ما را، به جرعه اى درياب‌

چو مى دهند زُلالِ خَضِر، به جامِ جَمَت‌

صبا ز روى تو، با هر گُلى حديثى كرد

رقيب، كى رَهِ غَمّاز داد در حرمت‌

دلم مقيمِ دَرِ توست، حُرمتش مى‌دار

به شكر آنكه خدا داشته است محترمت‌

هميشه وقت تواى عيسىِ صبا! خوش باد

كه جانِ عاشقِ دلْ خسته، زنده شد به دَمَت‌

كمينگه است و تو خوش تيز مى روى حافظ!

مكن كه گَرْد برآيد زِشَهْ رَهِ عدمت‌