جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٩ - غزل ٨٥ چه لطف بود كه ناگاه، رشحه قلمت

ابيات اين غزل نشانگر آنست كه خواجه در مقام تقاضاى ديدار حضرت محبوب و اظهار اشتياق به وى بوده. مى‌گويد:

كنايه از اينكه: محبوبا مرا لياقت عنايتها و الطافت نبود، امّا به ناگاه توجّه كردم و ديدم كه مى خواهى با نفحاتت مورد لطفم قرار دهى، و به بندگى خويش بپذيرى‌ام.

الهى! كه عنايتت بر عالم پايدار باد! (كه هست)، نمى‌توانم بگويم: به سهو ياد از من فرمودى؛ زيرا عقل اجازه نمى دهد چنين سخنى را بگويم، تنها مى توانم ادّعا كنم كه فضل و كَرَمت، علّت پذيرفتنت به خاكسارى‌ام به درگاهت شد؛ كه: «فَلَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ، لَكُنْتُمْ مِنَ الْخاسِرِينَ»[١]: (پس اگر فضل و رحمت خدا بر شما.

[١] - بقره: ٦٤.