جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٩ - غزل ٦٤ عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه سرشت!

اى زاهد! تنها من نيستم كه عشق كمالات و قرب به محبوبم، از عبادات قشرى و توجّه به بهشت و نعمتهاى آن بازداشته، كه آدام ابوالبشر ٧ نيز از بهشت براى تكميل اختيارى خود و فرزندانش دست شست، و به اين عالم قدم نهاد؛ كه: «قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْها جَمِيعاً، فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدىً، فَمَنْ تَبِعَ هُدايَ، فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ، وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ»[١]: (گفتيم: همگى از آنجا [بهشت‌] فرود آييد، پس اگر رهنمونى از جانب من به سوى شما آمد، پس هركس از راهنمايى من پيروى نمايد، نه ترس و بيمى بر آنان خواهد بوده، و نه محزون و اندوهگين خواهند شد.)؛ زيرا حضرت محبوب فرموده بود كه: «إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً»[٢]: (براستى كه جانشينى براى خود در زمين قرار مى دهم.) در جايى نيز مى گويد:

و در جايى نيز مى گويد:

و ممكن است بخواهد بگويد: پدر من آدم ابوالبشر ٧ بهشت ابدى را (كه پس از اين عالم به آن خواهد رسيد) براى رسيدن به كمال و منزلت روحانى و حقيقى.

[١] - بقره: ٣٨.

[٢] - بقره: ٣٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٥، ص ٢٣٠.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥١٨، ص ٣٧٢.