جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨٧ - غزل ٩٣ ديدى كه يار جز سر جور و ستم نداشت

گفته باشد و بگويد:

لذا مى گويد:

خوشا! روزگار سالك عاشقى كه هرگز اندوه كم و زيادِ دنيا و تعلّقات آن را به خود راه نداد و رندانه پشت يا بر دنيا و آخرت زد و از آن تجافى حاصل نمود، و جز ياد و مراقبه جمال حضرت دوست نظر به چيزى نداشت و مستانه راه كعبه مقصود را پيمود، و همواره سخن او اين است كه:

٧٢٥

«فَقَدِ انْقَطَعَتْ إلَيْكَ هِمَّتى، وَانْصَرَفَتْ نِحْوَكَ رَغْبَتى؛ فَأنْتَ لاغَيْرُكَ مُرادى، وَلَكَ لا لِسواكَ سَهَرى وَسُهادى، وَلِقاؤُكَ قُرَّةُ عَيْنى، وَوَصْلُكَ مُنى نَفْسى، وَإلَيْكَ شَوْقى، وَفى مَحَبَّتِكَ وَلَهى، وَإلى هَواكَ صَبابَتى.»

[٢]: (توجّهم از همه بريده و تنها به تو پيوسته و ميل و رغبتم تنها به سوى تو منصرف گشته، پس تويى مقصودم نه غير تو و تنها براى توست شب بيدارى و كم خوابى‌ام و لقايت نور چشم و وصالت تنها آرزوى جانم و شوقم منحصر به تو و شيفتگى‌ام در محبّتت و سوز و حرارت عشقم براى توست.).

بخواهد با اين بيان تقاضاى چنين مستى و حالت را از محبوب نموده باشد و بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٥، ص ٢٥٦.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.