جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥١ - غزل ١٠١ كس نيست كه افتاده آن زلف دو تا نيست

چو رويت، مِهرْ و مَهْ تابان نباشد

چو قدّت، سَرْو در بستان نباشد

چو لعل لؤ لؤت در دلفروزى‌

دُرِ دريا و لعلِ كان نباشد

به تو نسبت نباشد هيچ تن را

نه تن، باللّه كه مِثْلَت جان نباشد[١]

يارم چو قدح به دست گيرد

بازارِ بُتان شكست گيرد[٢]

از بهرِ خدا، زلف ميآراى كه ما را

شب نيست كه صد عربده با بادِ صبا نيست‌

دوش در حلقه ما، قصّه گيسوى تو بود

تا دلِ شب، سخن از سلسله موى تو بود

مِن سرگشته هم از اهلِ سلامت بودم‌

دامِ راهم، شكنِ طُرّه هندوى تو بود

بگشا بندِ قبا، تا بگشايد دل من‌

كه گشادى كه مرا بود، ز پهلوىِ تو بود[٣]

باز آى، كه بى‌روى تواى شمع دلفروز!

در بزمِ حريفان، اثرِ نور و ضيا نيست‌

باز آى و دلِ تنگ مرا مونس جان باش‌

وين سوخته را محرمِ اسرار نهان باش‌