جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٨٧ - غزل ١١٨ ببين هلال محرم، بخواه ساغر راح

اندك است، و آخرت براى كسى كه تقوا [ى خدا] داشته باشد بهتر مى باشد.- يا: «فَما مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ»[١]: (پس كالاى زندگانى دنيا [كه مى توان از آن بهره بُرد] در [مقايسه با] آخرت، اندگى بيش نيست.) گوى رستگارى و سعادت را كسى برد كه چند روزه دنيا را با دوستى و محبّت حق و آشتى و صلح و صفا با بندگان خدا سپرى كند، نه اينكه دشمنى و نزاع با آنان را اختيار نمايد؛ زيرا حضرت محبوب با همه موجودات مى باشد، و نزاع با خلق، بشر را از مرحله مشاهده جمال او از طريق مظاهر باز مى دارد. خواجه هم مى گويد: «نزاع بر سَرِ دنياىِ دُون كسى نكند» در جايى مى گويد:

اى خواجه، و يااى سالك! فارغ و آسوده خاطرت از پرداختن به امور معنوى در اين زمان امن و امان مى بينم، و دنيا و نزاع بر سر آن تو را از توجّه به دوست باز داشته، مى‌ترسم كليد سعادت خود را با بستگيهاى دنيوى از دست بدهى، و ديگر نتوانى قدمى در راه سعادت خود بردارى، و به وصال جانان راه يابى، كه:

١٠٢٠

«إلهى:

أسْكَنْتَنا داراً حَفَرَتْ لَنا حُفَرَ مَكْرِها، وَعَلَّقَتْنا بِأيْدِى الْمَنايا فى حَبائِل غَدْرِها؛ فَإلَيْكَ نَلْتَجِى ءُ مِنْ‌

[١] - توبه: ٣٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤٥، ص ٢٦٢.