جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٣ - غزل ٩٩ خمى كه ابروى شوخ تو در كمان انداخت

خَمى كه ابروىِ شوخ تو در كمان انداخت‌

به قصدِ جانِ منِ زارِ ناتوان انداخت‌

شراب خورده و خوى كرده، كى شدى به چمن‌

كه آبِ روى تو آتش در ارغوان انداخت‌

به يك كرشمه كه نرگس ز خود، فروشى كرد

فريبِ چشم تو، صد فتنه در جهان انداخت‌

ز شرم آنكه به روىِ تو نسبتش كردند

سَمَن به دستِ صبا، خاك در دهان انداخت‌

به بزمگاهِ چمن، دوش مست بگذشتم‌

كه از دهان توام، غنچه در كَمان انداخت‌

بنفشه طُرّه مفتول خود گره مى زد

صبا حكايتِ زُلفِ تو در ميان انداخت‌

كنون به آبِ مِىِ لعل، خرقه مى شويم‌

نصيبه ازل از خود نمى توان انداخت‌

نبود نقشِ دو عالم كه رسمِ الفت بود

زمانه طرحِ محبّت نه اين زمان انداخت‌

من از ورع، مى‌و مطرب نديدمى هرگز

هواىِ مغبچگانم در اين و آن انداخت‌

جهان به كام دل اكنون رَوَد، كه دورِ زمان‌

مرا به بندگى خواجه زمان انداخت‌

مگر گشايش حافظ در اين خرابى بود

كه قسمت ازلش در مِىِ مغان انداخت؟