جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٠ - غزل ١٠١ كس نيست كه افتاده آن زلف دو تا نيست

امّا:

محبوبا! من جمالت را آينه لطف و نشان دهنده كمالاتت يافتم، امّا زاهد مرا از اختيار نمودنت و به تماشا و مشاهده جمالت نشستن منع مى نمايد. بسى بى شرمى! زيرا تو مى گويى: «فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً، فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها، لا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ، ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ، وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ»[١]: (پس استوار و مستقيم، روى و تمام وجود خويش را به سوى دين نما، همان سرشت خدايى كه مردم را بر آن آفريد، هيچ دگرگونى براى آفرينش خدا نيست، اين همان دين استوار است ولكن اكثر مردم [از اين حقيقت‌] آگاه نيستند.)، او مى گويد: گوش به اين سخن مده. در جايى مى گويد:

معشوقا! نه تنها زاهد مرا توبه از توجّه به تو مى دهد، كه گل نرگس و بلكه همه مظاهر با دم زدن از زيبايى خود مى خواهند به جمال فانى خويش مرا توجّه دهند، بسى بى‌حيا ونا آگاهند از اينكه حُسنشان پرتوى از جمال محبوب من است و نمى‌توانند كسى را كه به مشاهدات نايل گشته بفريبند. در جايى مى گويد:.

[١] - روم: ٣٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣١، ص ٢٥٣.